Wie mij goed kent, weet dat balans nooit vanzelfsprekend voor mij is geweest.

Door mijn visuele beperking staat mijn blik letterlijk nooit stil. Daardoor is op één been staan voor mij behoorlijk uitdagend. Toen ik begon met yoga vond ik dat vooral frustrerend. Ik zag anderen moeiteloos in balanshoudingen staan, terwijl ik soms al blij was als ik een paar seconden bleef staan.

Yoga heeft me daarin misschien wel een van de moeilijkste dingen geleerd: accepteren wat er is, zonder te stoppen met oefenen.

Jaren later, toen ik aan een Ayurvedisch traject begon, kreeg ik als een van de eerste adviezen: ga aan je balans werken. Ga iedere dag op één been staan.

Ik weet nog dat dat me behoorlijk boos maakte. 😉

Uitgerekend dátgene waar ik zoveel moeite mee had, moest ik gaan oefenen.

Maar achteraf gezien zat daar voor mij een belangrijke les in.

Door steeds opnieuw mijn voeten te voelen, mijn aandacht naar binnen te brengen, mijn adem te volgen en mijn centrum te zoeken, ontstond er langzaam meer stabiliteit. Niet alleen op de yogamat, maar ook in mezelf.

En inmiddels kan ik soms ineens in een houding staan waarvan ik vroeger dacht: dit kan ik gewoon niet. Zoals hier. 🤍

Misschien is dat voor mij wel waar yoga over gaat. Niet perfect in balans zijn, maar steeds opnieuw leren terugkeren naar je midden.

En dat brengt me meteen bij een nieuw hoofdstuk: vanaf september start ik met de opleiding tot Ayurvedisch therapeut. 🌿

Een verdieping waar ik enorm naar uitkijk en die voor mij heel natuurlijk aansluit bij yoga, mindfulness en mijn groeiende interesse in holistische gezondheid.

Ik neem jullie de komende tijd graag een beetje mee in wat ik daar leer.